نگاهی به تنوع ژنی سگ های بومی ایران با استفاده از اطلاعات |نتیکی

نویسنده

چکیده

استفاده از نشانگرهای مولکولی در سال های اخیر جهت تعیین تنوع ژنتیکی جمعیت حیوانی کاربرد گسترده ای یافته است. در تحقیق حاضر تنوع ژنتیکی جمعیت سگ های بومی ایران با استفاده از چهار جفت نشانگر ریز ماهواره ای به همراه اطلاعات ژنتیکی ناحیه D-loop ژنوم میتوکندر بررسی شد. نمونه های DNA از 90 قلاده از سگ های بومی استخصال شده و برای تعیین ژنوتیپ و یا تعیین توالی مورد استفاده قرار گرفتند. از میان جایگاههای مطالعه شده جایگاه FH206 با 5.9 آلل و جایگاه CXX67 با 3.1 آلل به ترتیب بیشترین و کمترین تعداد آلل موثر را نشان دادند. بیشتریبن و کمترین میزان هتروزیگوستی مورد اتظار به ترتیب در جمعیت های کردی(0.69) و بومی خراسان(0.46) بدست آمد. بیشترین فاصله ژنتیکی بین جمعیت های بومی البرز و تازی و کمترین آن بین جمعیت های کردی و بومی کردستان مشاهده شد. تعداد هاپلوتیپ های مشخص شده ناحیه کنترل ژنوم میتوکندری در جمعیت ها متفاوت و دارای دامنه ای بین 3 تا 13 هاپلوتیپ بود. جمعیت بومی کردستان کمترین درصد هاپلوتیپ و در مقابل جمعیت سگ های بومی خراسان بیشترین درصد پلوتیپ ها را برای ناحیه مطالعه شده نشان دادند. از طرفی به علت شباهت هاپلوتیپها در سگ های بومی ایران و سگ های Shepherd وبالا بودن فراوانی آن ها،هم منشا بودن مادری آن ها محتمل به نظر می رسد که می تواند در اهداف استفادهخ از این جمعیت ها مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه‌ها